W październiku 1911 roku Tolkien podjął szkoła główna na Exeter College wewnątrz Oksfordzie, oryginalnie do wnętrza zakresie języków klasycznych - łaciny także greki - również ich literatury, atoli niezadługo się tym znudził. Jego ochota budziło tylko lingwistyka porównawcze. Pod okiem profesora tego przedmiotu Tolkien zyskał prawdopodobieństwo zajmowania się językiem walijskim, czemu z zachwytem się poświęcił.
Po dwutygodniowym wypoczynku do wnętrza pułku kawalerii King Edward’s Horse latem 1912r., gdzie większą wymiary czasu spędził do wnętrza siodle (co prawdopodobnie po trosze naświetlać jeździecką kulturę Rohanu we Władcy Pierścieni), powrócił do Oksfordu. Niedługo po pewnym czasie zajął się językiem fińskim. Zainteresowanie to wpłynęło na jego decyzję, by na tym właśnie języku, zamiast na gockim, wesprzeć tworzony na wskroś siebie wyuczony język. Tak powstał wiele lat potem zbiór znaków quenya, który stał się mową elfów wewnątrz mitologicznym tolkienowskim świecie Śródziemiu.
Święta Bożego Narodzenia roku 1912 Tolkien spędził u krewnych, gdzie zgodnie z w szerokim zakresie rozpowszechnionym zwyczajem angielskim wystawił sztukę, której był równolegle reżyserem także głównym bohaterem. Jest to problem godna wspomnienia, zważywszy na jego późniejszą nienawiść do dramatu. 3 stycznia 1913, w środku dniu osiągnięcia pełnoletniości, po kiedyś naczelny od chwili dłuższego czasu napisał do swojej młodzieńczej miłości Edith. Ta była wprzódy jednakże zaręczona z bratem jednej ze szkolnych koleżanek. Tolkien przeżywał jak mucha w smole ten fakt, ale wręcz po wielokrotnym przeczytaniu listu, przeczytał, że Edith napisała, że zaręczyła się, jako że ten płeć brzydka "był na rzecz niej dobry". Ten szczegół skłonił młodego Ronalda do napisania kolejnego listu do Edith. Gdy spotkali się, do tej pory tego samego dnia zapadła uznanie o zerwaniu zaręczyn także młodzi kochankowie znowu byli ze sobą. Rok później, po wstąpieniu Edith do Kościoła Katolickiego, odbyły się uroczyste zaręczyny, i po kolejnych dwóch latach, 22 marca 1916, ślub.
Również ścieżka akademicka Tolkiena była nader wyboista, gdyż jego zainteresowania językoznawcze przyczyniały się do zaniedbywania właściwej nauki, co w kierunku jego ubolewaniu odbiło się na niższej („second”) ocenie z egzaminu okresowego po dwóch latach studiów. Za namową swojego kolegium, gdzie zauważono jego chęć językami germańskimi, zmienił ówczesny zajęcia fakultatywne na szkoła główna wewnątrz Instytucie Języka plus Literatury Angielskiej. W ramach wymagającego staroangielskiego kanonu literackiego przeczytał w tym miejscu zespół literatury religijnej pt. Crist anglosaksońskiego pisarza Cynewulfa (wczesny wiek VIII). Szczególnie dwójka wersy wspomnianego wiersza wywarły na niego powłóczysty wpływ:
| „ | Eala Earendel engla beorhtast | ” |
Słowo „middangeard” czy „Śródziemie” oznacza tutaj Ziemia ludzi. Tłumaczone tradycyjnie w charakterze „promień świetlny” termin „Earendel” odnosiło się w środku przekonaniu Tolkiena do gwiazdy porannej Wenus, która pojawiając się na niebie oznajmia mat nocy również nastanie dnia. Sam Tolkien w środku następujący podejście opisał po pewnym czasie wrażenie, jakie wywarły na przedtem te wersy:
| „ | I felt i curious thrill, tuz if something had stirred in me, half wakened from sleep. There was something very remote and strange and beautiful behind those words, [...] far beyond ancient English. Czułem się osobliwie ożywiony, jak gdyby trochę wzburzyło się we mnie, na wpół zbudzony ze snu. W słowach tych pobrzmiewało ociupinę niezwyczajnie odległego, nieznanego także pięknego [...] o wiele więcej niż ledwo przedpotopowy zbiór znaków angielski. | ” |
Ten krótki czas do wnętrza życiu Tolkiena wolno żeby przyswajać zbytnio pora narodzin jego mitologii, albowiem wcześniej rok kalendarzowy następnie napisał wiersz The Voyage of Earendel the Evening Star, który rozpoczyna się właśnie wyżej cytowanymi wersami także jest pozornie zarodkiem mitologii Śródziemia.
Dalej menstruacja studiów przebiegał wcześniej spokojnie, Tolkien do tej pory spotykał się z przyjaciółmi z T.C.B.S., którzy umacniali go do wnętrza wysiłkach poetyckich. Anegdota z tego okresu rzuca światło na charakterystyczny, też później, modus pracy Tolkiena: na zapytanie przyjaciela G. B. Smitha o tło jego wiersza o Earendelu Tolkien odpowiedział: „I don't know. I'll try to find out.” – „Nie wiem. Spróbuję je odnaleźć.” Takie rozumienie pisania, nie w charakterze tworzenia czegoś nowego, owszem w charakterze odkrywczej podróży, pozostało charakterystyczne na rzecz niego na wskroś całe jego życie. W roku 1915, w środku drugim tygodniu czerwca Tolkien ukończył studia. Tym łącznie wybór kierunku okazał się związany – zbyt swoje wyniki Tolkien uzyskał wyróżnienie First Class Honours.